Een jaar lang tussen vreemde mensen doorbrengen in een land meer dan 15.000 kilometer van Nederland. Geen water, armoede, gaten in de grond, tsunami's, kindersterfte en afgesloten zijn van de buitenwereld. Ondertussen werken: Engelse les geven of zieke mensen helpen en een schooltje bouwen. Dat zijn de gedachten van jouw omgeving als je als uitwisselaar van de IJU ervoor kiest deel te nemen aan een van de projecten.
Zelf ervaar je het echter helemaal niet zo: na 4 voorbereidingsweekenden heb je het idee dat je veel weet van het land waar je naartoe gaat en dat het een onvergetelijk jaar zal worden. En dat onvergetelijke jaar, dat wordt het zeker. Na een aantal dagen maak je al direct een traditionele Boedhistische begrafenis mee. Een week later sta je ergens in een dorpje een weg aan te leggen. De volgende dag vergader je met je collega's over een uitwisselingsproject tussen etnische bevolkingsgroepen. Op je vrije dag trek je het land in met een goede vriend. Je klimt omhoog door de jungle en hebt een super mooi uitzicht over het ganse land op de top van een berg. Afkoelen doe je natuurlijk in de rivier verderop. Enkele etmalen later dreun je het alfabet op voor 500 enthousiaste kinderen en zet je jezelf voor schut door Nederlandse kinderliedjes te zingen.
Tussen al deze activiteiten door, schrijf je ook nog mee aan het nieuwe projectvoorstel voor de buitenlandse donoren, en ohja, je neemt wel eens contact op met familie en vrienden in Nederland. Je eet rijst met curry met je handen, probeert de lokale taal te leren en slaapt een week lang in een hutje tussen de lokale bevolking. Je maakt nieuwe vrienden en luistert naar de verhalen van collega's. Maar natuurlijk is niet alles alleen maar fijn. De eerste dagen zijn zwaar, soms mis je 'thuis' en altijd maar aanpassen gaat ook wel eens vervelen...
Toch kan ik iedereen aanraden om een jaar ervaring in het buitenland op te doen. Je ontwikkelt jezelf heel erg en draagt een steentje bij voor je medemens. Wat is voor jou het belangrijkste?