28 augustus 2006. Daar stond ik dan, in de drukkende warmte na te hijgen van het sjouwen van mijn backpack naar de taxiplaats van het vliegveld. Drie maanden hiervoor zat ik nog in de collegezaal mijn eindexamen VWO te maken. Net 18 jaar en besloten om de wijde wereld in te trekken. En nu was het dan zover. Waar was ik in godsnaam aan begonnen?
Die eerste dag was een grote roes. Tijdens mijn reis naar huis keek ik mijn ogen uit. Alles was anders; van scheurende jeepney's tot bedelende mensen bij het stoplicht. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ook in de weken daarna bleef ik mij verbazen over deze 'vreemde' wereld. Mensen levend in kleine krotjes, drie keer per dag rijst en bijzondere gewoontes.
In de eerste twee maanden ben ik het hele land rond geweest om verschillende projecten te bezoeken. Van het lesgeven aan arme straatkindjes en werkende kinderen tot de rechten van fisherfolk en de inheemse stammen. Er is behoefte aan hulp in allerlei groepen van de samenleving.
Zes maanden heb ik gewerkt bij een project tegen kinderarbeid in Cebu, waar doormiddel van non-formele educatie en sport en spel kinderen weer kind kunnen zijn en weer een rooskleurige toekomst hebben. Daarna ben ik terechtgekomen bij eenpolitieke jongerengroep, die zich richt op het verbeteren van de situatie van de jeugd en dit probeert door zich te vermengen in de verkiezingsstrijd.
Na twee maanden lang te zijn verbaasd over het onrecht, de fraude en de corruptie in het land, en na alle mooie ontdekkingen van de mensen, de cultuur en de schoonheid van de Filippijnen ben ik teruggekomen als een ander mens.