Met de tsunami in Azië zag ik tv-beelden van de Zuid-Indiase deelstaat Tamil Nadu. Mijn gedachten glijden terug naar de tijd dat ik daar voor 7 maanden woonde. Het visservolk aan de kust maakt deel uit van de kasteloze bevolking van India. Deze kastelozen stonden centraal binnen mijn jaar.
Via de Stichting IJU (Internationale Jeugduitwisseling) te Arnhem ben ik op 22-jarige leeftijd voor een jaar in India gegaan. Om meer van India, de wereld en mezelf te ervaren. Ik verbleef bij Indiase NGO’s (Non Governmental Organisations) die zich inzetten voor betere maatschappelijke posities van arme of onderdrukte mensen. In dorpen leerde ik het dagelijkse leven en de activiteiten van de NGO’s kennen. Langzamerhand leverde ik daaraan een bijdrage in de vorm van culturele activiteiten.
MOTIVATIE
Het moment waarop ik koos naar India te gaan was een dood punt tijdens mijn studie psychologie rond de tijd dat ik een afstudeerrichting moest kiezen. Ik had geen duidelijke ambitie. Ook was het al een tijdje uit met mijn vriendin. Ik voelde de behoefte om mijn eigen hart te volgen, te ontsnappen aan het leven dat je elke dag verwacht. Interesse in andere culturen had ik al heel lang. Mijn ouders hadden een winkel in buitenlandse waar. En het vak cultuurpsychologie had me dermate gefascineerd dat ik voor die afstudeerrichting gekozen had. De mogelijkheid van de IJU kende ik van een vriendin van de middelbare school. Via haar kwam ik er terecht.
DE ERVARING
De IJU en het jaar in India hebben veel voor me betekend. Van onschatbare waarde is het feit dat ik mijn Nederlandse leven altijd in een perspectief kan plaatsen, bijvoorbeeld als het gaat om welvaart (luxeproblemen!) of het gedrag van mensen. Ook ben ik door mijn leven en de gewenning in India gemakkelijker in staat mensen uit een andere cultuur te begrijpen en accepteren. En… ik heb eenvoudigweg geleerd dat het mogelijk is plotselinge wendingen aan je leven te geven. Na India heb ik cultuurpsychologie afgemaakt, met als kroon op mijn studie een onderzoeksstage in Tamil Nadu. Daarna ben ik echter 180 graden gedraaid: ik schrijf dit artikel als gediplomeerd psychiatrisch verpleegkundige. De bezinning in India heeft aan deze keuze zeker meegeholpen, denk ik. Een eigenwijze beslissing kan veel inzicht en zelfvertrouwen geven.